İşte uyku bastırdığı zamanlarda çöküyor üstüne bu pişmanlık duygusu. Zavallı ben, hayallerime sarılıp, onlara üzülüyorum. Boşa yanarken kendi kendine sönen bir kibrit çöpü gibi. İsler karışıyor havaya, küller bırakıyor masanın üstüne. Kötü bile olsa sigarayı yakmak. Bir amaç uğruna yanabilmek. İmkansız. Umudum, boşa yanaklardan süzülmeyen, göz yaşlarına sebep olabilmek. Bana akacak yaşlar mutluluktan aksın diye dilemek. Ve boynuna konduracağım öpücükler için ayaklarına kapanmak önce. Sonra da beni sevmen için senden merhamet dilenmek. Anlayamacağın bir dilde konuşuyorsam bile gözlerin dili aynı. Sadece doğru yere odaklanabilmek. Parçaları her bir noktasında görebilirsin umufacık olmuş kalbimin.